Haustið 1961 komu nokkrir áhugamenn úr Keflavík og Njarðvík saman og stofnuðu með sér leikfélag. Hlaut það nafnið "Stakkur", en svo nefnist klettadrangur í sjó skammt undan Hólmsbergi utan við Keflavík. Stofndagur félagsins var 19. sept.

Fyrstu stjórn félagsins skipuðu: Yngvi Þorgeirsson formaður, Erna Sigurbergsdóttir varaformaður, Ragnheiður Skúladóttir ritari, Sverrir Jóhannsson gjaldkeri og meðstjórnendur þær Þórunn Sveinsdóttir og Soffía Karlsdóttir.

Ólympíuhlauparinn (1961)

Stjórnin hóf þegar leikritaval og varð gamanleikurinn "Ólympíuhlauparinn" eftir Derek Benfield, fyrir valinu. Leikendur voru 9. Frumsýning var 28. nóvember 1961 og höfðu þá staðið yfir þrotlausar æfingar frá byrjun október. Leikstjóri var Eyvindur Erlendsson.

Annað verkið var "Bör Börsson", leikgerð eftir hinni vinsælu skáldsögu J. Falkbergets. Sýnt var í Ungó við miklar vinsældir. Var leikurinn nokkuð mannfrekur, leikendur voru 19. Leikstjóri var Kristján Jónsson. Leiktjöld gerði Óskar Jónsson kennari. Þetta var 1962.

Næsta verk var "Sjónvarpstækið", léttur og skemmtilegur gamanleikur. Sýnt var 1963 í Félagsbíói. Leikstjóri var Sævar Helgason. M.a. lék Helgi S. í leiknum og hafði hann þá ekki sézt á sviði í Keflavík nokkuð lengi.

Leikárið 1964 til 1965 lá öll leikstarfsemi niðri og deyfð var yfir félaginu. Þá skeður það veturinn 1965 að menn taka sig saman á ný og stofna til leiksýninga. En fljótlega sögðu þó flestir Njarðvíkingar sig úr leikfélaginu og stofnuðu "Njarðvíkurleikhúsið", sem sýndi tvö viðfangsefni í samkomuhúsinu Stapa í Ytri-Njarðvík, "Á valda óttans" og "Allra meina bót".

En Keflvíkingar héldu áfram og valinn var til sýningar enn einn gamanleikurinn: "Vængstýfðir englar". Var leikstjóri Kristján Jónsson og urðu sýningar sex, þar af tvær í Grindavík. Leikendur voru tíu.

Syndir annarra (1967)

Haustið 1966 hefjast leikfélagar enn handa og ráðinn er sem leikstjóri Ævar R. Kvaran leikari. Er þá tekið til sýninga íslenzkt leikrit, hið fyrst er leikfélagið sýndi. "Syndir annarra" eftir Einar H. Kvaran. Frumsýning var í Félagsbíói 26. jan 1967. Brá leikfélagið hér útaf venjunni og tók til meðferðar stykki sem ekki er gamanleikur. Uppfrá þessu breytir leikfélagið um nafn og kallast síðar "Leikfélag Keflavíkur".

Árið 1968 var gamanleikurinn "Græna lyftan" eftir Avery Hopwood sýndur. Fór frumsýning fram 28. marz í Félagsbíói. Höfðu leikfélagar lagt talsvert fé og fyrirhöfn í að útbúa og lagfæra aðstöðu alla í bíóinu. Sýningar á leiknum urðu alls 11, þar af tvær í Kópavogi og ein á Akranesi.

August Strindberg, hinn sænski, var höfundur verksins "Páskar" sem var næsta verk. Svo sem önnur leikrit þessa höfundar, þá var það alvarlegs eðlis. En skyndilega breyttust allar áætlanir.

Þá um haustið brann Félagsbíó nótt eina og missti félagið þar nokkuð af búningum sínum og munum. Hlaust af þessu tilfinningalegt tjón. Ungmennafélagið gamla var þá fengið til afnota og þar vorur "Páskar" frumsýndir 13. nóvember. En sýningar urðu aldrei nema þrjár og tap var á leiknum. Keflvíkingum fannst víst heldur lítið koma til Strindbergs. Þess vegna var næsta verkefni af léttara taginu.

Ég vil fá minn mann (1970)

Enski gamanleikurinn "Ég vil fá minn mann" var frumsýndur 27. febrúar 1970. Leikstjóri var Helgi Skúlason sem nú setti á svið enn eina sýningu í heimahögunum. Var leikritið sýnt framað 19. marz og urðu sýningar alls 12. Leikararnir voru 9 talsins.

Leikárið 1970-71 setti félagið á svið gamanleik í fjórum þáttum: "Allir í verkfall" eftir enska skáldið Duncan Greenwood í þýðingu Torfeyjar Steinsdóttur. Leikstjóri var Guðjón Ingi Sigurðsson. Leikendur voru 7.

Næsta leikár, 1971-72, var tíu ára afmæli félagsins. Voru þá tekin til sýninga tvö leikrit, hið fyrra "Loginn helgi", gamalkunnugt okkur Íslendingum, eftir enska skáldið W.S. Maugham. Leikstjóri var Albert Karl Sanders, sem er ættaður frá Ísafirði og hafði þar afskipti sín af leiklistarmálum. Leikendur voru 8. Sýningar voru ekki mjög vel sóttar. Og var svo stundum hjá félaginu, kom það sér vitanlega mjög illa, því án áhorfenda verður ekkert leikrit sýnt. Áhugi þeirra og þátttaka verður þess valdandi hversu leikarinn heldur vel hlutverki sínu. Félaginu fannst tilvalið að bæta upp pyngju sína, sem aldrei hefur þung verið, með því að sviðsetja íslenzkan gamanleik, "Kjarnorku og kvenhylli", eftir Agnar Þórðarson. Var það annað verkefnið á afmælisárinu. Frumsýningin fór fram 13. apríl 1972. Í stuttu máli var leikurinn mjög vel heppnaður og vel sóttur. Leikdómar vorur lofsamlegir. Titilhlutverkið lék Albert K. Sanders og mun hann alltaf verða áhorfendum minnisstæður fyrir leik sinn.

Hálfu ári seinna lagði Leikfélag Keflavíkur upp í leikför til Færeyja með Kjarnorku og kvenhylli og sýndi leikinn þrisvar sinnum í Sjónleikarahúsinu í Þórshöfn. Félagið fékk til fararinnar styrk úr norræna menningarsjóðnum. Varð för þessi hin ánægjulegasta fyrir leikara og fólk þeirra.

Rjúkandi ráð (1973)

Jón Múli er löngu landskunnur fyrir lög sín og söngleiki, einmitt verk eftir hann "og tvo í viðbót" var tekið fyrir á leikárinu 1972-73. Það var Rjúkandi ráð, gaman-, dans-, og söngleikur í þrem þáttum. Félagið réði Bjarna Steingrímsson sem leikstjóra. Leikendur voru alls tólf. Á leikárinu 1973-74, færði leikfélagið upp tvö leikrit, hið fyrra var gamanleikurinn "Getraunagróði" eftir Philip King, sem er eins konar ádeila á allt knattspyrnufarganið og íþróttirnar, sem um þessar mundir tröllríða heiminum. Leikarar unnu saman í hópvinnu við leikmynd og sömuleiðis leikstjórn.

Síðara viðfangsefni LK var sjónleikurinn "Rætur" eftir enska skáldið Arnold Wensker, frumsýndur 23. nóvember í Félagsbíói. Leikstjóri var Stefán Baldursson.

Haustið 1978 var námskeið þar sem Þórunn Sigurðardóttir var leiðbeinandi. Á námskeiðinu var lesið leikritið “Tobacco Road”. Var síðan ákveðið að taka það leikrit til æfinga og sýninga. Þórir Steingrímsson var ráðinn leikstjóri. Sýnt var í Stapanum en æfingar fóru fram á ýmsum stöðum um bæinn. Sýningar gengu vel.

Vorið 1979 var Edda Þórarinsdóttir fengin til að stýra “Línu langsokk”. Eins og áður var sýnt í Stapanum. Aðsókn var mjög góð. Barnaskólinn í Keflavík kom á eina sýningu með alla sýna nemendur eða um 500 krakka. Já, það voru 500 börn á einni og sömu sýningunni. Aldrei, hvorki fyrr né síðar hafa jafn margir verið á einni sýningu.

Þórir Steingrímsson kom til starfa hjá leikfélaginu í þriðja skiptið haustið 1981. Nú var komið að Rauðhettu. Sýnt var í Félagsbíói. Eins og oft áður voru vandræði með að finna æfingastaði og tíma og kom það fyrir að æfingar hófust kl. 23:00 þ.e. þegar bíósýningu lauk. Þá var æft til morguns eða þangað til að leikarar þurftu að mæta í vinnu eða skóla. Farið var í leikferðir til Reykjavíkur og Akraness.

Eftir áramótin eða vorið 1982 var Þórir enn mættur til Keflavíkur og núna til að leikstýra hinu geisivinsæla leikriti Kjartans Ragnarssonar, “Saumastofunni”.

Það má segja að haustið 1982 sé upphafið að niðursveiflu félagsins. Jónína Kristjánsdóttir fyrrverandi formaður og driffjöður félagsins til margra ára var ráðin leikstjóri. Upphaflega stóð til að sýna leikritið “Ólympíuhlauparann”. Æfingar hófust en eftir nokkrar æfingar varð ljóst að ekki tækist að manna stykkið. Til að bjarga andlitinu lék öll stjónin ásamt nokkrum öðrum í leikritinu “Höfuðbólið og hjáleigan”. Það má segja um þá sýningu að betra hefði verið heimasetið en af stað farið.

“Bör Börsson” var leikrit sem hafði gengið mjög vel hjá félaginu á sjöunda áratugnum, því þótti tilvalið að sýna það vorið 1983. Sigrún Valbergsdóttir var nýkomin heim frá langri dvöl í Þýskalandi. Hún leikstýrði þessu leikriti sem gekk ágætlega að manna. Núna var aftur sýnt í Stapanum og gengu sýningar vel.

Aftur lendir félagið í því að hætta verður við leikrit vegna mannekklu. Búið var að ráða Kolbrúnu Halldórsdóttur. Nú er verið að tala um haustið 1983. Það er þegar veitingahúsið Glóðin var nýopnað. Í Reykjavík nutu svokölluð kaffileikhús mikilla vinsælda. Málin voru rædd við Axel veitingamann og Kolla setti saman söng- og leikdagskránna “Hvaða kvenmaður er þetta?”. Leikarar voru allir á aldrinum 18 – 25 ára og það sama má segja um stjórnina, þar sem formaðurinn var aðeins 21 árs. Eftir skemmtilega sýningu og mikið fjör var Svanhildur Jóhannsdóttir ráðin leikstjóri vorið 1984. En núna gekk ekki að fá leikara. Svanhildi voru borguð umsamin laun samkvæmt samningi en ekkert leikrit fór á svið.

Það hefur oft verið þannig að ákveðin leikrit komast í tísku hjá áhugaleikfélögum og eru þau þá sýnd út um allt land. Árið 1984 var leikritið “Fjölskyldan” ofarlega á vinsældarlistanum. Ásdís Skúldadóttir var ráðin leikstóri. Meðal leikara var leikari sem var og er kallaður Rikki úr Höfnunum. Hvers vegna? Jú vegna þess að á þessum tíma átti hann heima í Höfnunum. Hann útvegaði okkur æfingpláss í félagsheimili staðarins. Þar var leikritið æft og síðan sýnt í Félagsbíói. Sýningar urðu aðeins 2 eða 3. Þarna var komið að tímamótum hjá Leikfélagi Keflavíkur. Eftir þessa sýningu fékkst enginn til að leika eða vera í stjórn og enginn vildi heldur koma og sjá sýningar félagsins.